ശബരിമല യാത്രാവിശേഷങ്ങൾ.

മഞ്ഞുപെയ്യുന്ന ഒരു മണ്ഡലകാലം കൂടി വന്നണഞ്ഞു. ഭക്തമാനസ്സങ്ങളിൽ മഞ്ഞിന്റെയും ഭക്തിയുടേയും കുളിരു കോരുന്ന മണ്ഡലകാലം. ഈ മണ്ഡലകാലത്താണ് മാലയിട്ട് അയ്യപ്പന്റെ പ്രതിരൂപമായി കഠിനമായ ശബരിമല കയറി അയ്യനെ കാണാൻ തീരുമാനിച്ചത്. ഒരു ഹാപ്പിയായ ബാച്ചിലർ കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു വർഷക്കാലമാ‍യി മുടങ്ങാതെ മലകയറി സാക്ഷാൽ അയ്യനെ ദർശിച്ചിരുന്നു എങ്കിൽ ഈയുള്ള ബാച്ചിലറിന്റെ ഒന്നു രണ്ട് കൊല്ലത്തെ അതിയായ ആഗ്രഹ സഫലീകരണം കൂടിയായിരുന്നു ഈ കന്നിയാത്ര. ബ്ലോഗിലെ സുഹൃത്തുക്കളായ നിങ്ങളോടൊക്കെ പറഞ്ഞിരുന്നത് പോലെ നവംബർ ഇരുപതാം തീയതിയാണ് മാലയിട്ടത്. ഇവിടെ, ബാംഗ്ലൂരുള്ള വിജയബാങ്ക് ലേഔട്ടിലെ അയ്യപ്പക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്നും പൂജിച്ച മാലയണിഞ്ഞ് അയ്യന്റെ പ്രതിരൂപമായി. പതിമൂന്ന് ദിവസം നീണ്ടുനിന്ന വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചു.

ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരടക്കം സംഘത്തിൽ ഏഴു സ്വാമിമാർ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ മൂന്ന് കന്നിസ്വാമിമാരായിരുന്നു. നാല് കന്നഡ സ്വാമിമാരും ഒരു ആന്ധ്രാസ്വാമിയും. മാലയിട്ട അന്നു തന്നെ ഗുരുസ്വാമികൾ തന്റെ കടമ നിർവഹിച്ച് കന്നിസ്വാമിമാർക്ക് ഉപദേശങ്ങൾ നൽകി. ദുശ്ശീലങ്ങൾ എല്ലാം ഒഴിവാക്കുക, നല്ലത് മാത്രം ചിന്തിക്കുക, നല്ലത് മാത്രം പ്രവൃത്തിക്കുക, എന്റ‌ർടെയിന്മെന്റ് എല്ലാം ഒഴിവാക്കുക, ബാച്ചിലർഹുഡ് നിലനിർത്തുക, മനസ്സ് ശുദ്ധമാക്കി നിർത്തുക. അന്ന് മുതൽ എന്റർടെയിന്മെന്റ് വിഭാഗത്തിലുള്ള ബ്ലോഗ്, ബസ്സ്, ടിവി, വായ്നോട്ടം എന്നിവയും, ചെരുപ്പ്, നോൺ-വെജ്, പകലുറക്കം, മടി അങ്ങനെ അങ്ങനെ പലതും ഉപേക്ഷിച്ചു. രാവിലെ 5 മണി എന്നൊരു സമയം ഉണ്ടെന്നും അപ്പോൾ എഴുന്നേറ്റ് ദിവസം തുടങ്ങിയാൽ ആ ദിവസം കിട്ടുന്ന ഉന്മേഷം ഒന്നു വേറെ തന്നെയാണെന്നും അറിഞ്ഞു. ഒഴിവു ദിവസങ്ങളിൽ രാവിലെ മുതൽ വൈകുന്നേരം വരെ ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യ തന്നെ. തലക്കെട്ടുകളും കായിക വാർത്തകളും സെലിബ്രിറ്റി ഗോസിപ്പുകളും മാത്രം നോക്കിയിരുന്ന ഞങ്ങൾ, ആ പത്രം എവിടെ നിന്നൊക്കെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നു, പ്രസാധകന്റെ പേര്, എഡിറ്റോറിയൽ എന്നിവ വരെ വായിച്ചു നിർവൃതിയടഞ്ഞു. കൂടെയുള്ള കന്നഡ സ്വാമികൾ അവരുടെ വീട്ടിൽ വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ “ഭജന” സംഘടിപ്പിച്ചിരുന്നതിൽ അത്മാർത്ഥമായി പങ്കുകൊണ്ടു. എം.ടിവി മാത്രം കണ്ടിരുന്നവന്റെ വീട്ടിലെ കേബിൾ കട്ട് ചെയ്ത് ഭക്തി ചാനൽ മാത്രമാക്കിയാലത്തെ അവസ്ഥ. ചില്ലറ പരീക്ഷണങ്ങൾ ഉണ്ടായെങ്കിലും എല്ലാ പരീക്ഷണങ്ങളേയും നേരിട്ട്, ഡിസംബർ രണ്ടാം തീയതി മാലയിട്ട അയ്യപ്പക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്നു തന്നെ ഇരുമുടിയും കെട്ടി അയ്യനെ കാണാൻ യാത്ര തിരിച്ചു.

യാത്ര നന്നായി പ്ലാൻ ചെയ്തിരുന്നെങ്കിലും ദിവസങ്ങളായി പെയ്ത് കൊണ്ടിരുന്ന മഴയും ലാലുവിന്റെ ഗരീബ് രഥവും പ്ലാനുകളൊക്കെ തകിടം മറിച്ചു. മൂന്നാം തീയതി വെള്ളിയാഴ്ച്ച രാത്രി ദർശനപുണ്യം സിദ്ധിക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ച ഞങ്ങൾ പമ്പയിൽ നിന്നും പതിനെട്ടാംപടി വരെ എത്തിയപ്പോഴേക്കും ഹരിഹരസുതനെ നമ്മുടെ ഗാനഗന്ധർവ്വൻ ഹരിവരാസനം പാടി ഉറക്കി (ഗാനഗന്ധർവ്വന്റെ ഭാഗ്യമോർത്ത് അസൂയപ്പെട്ടു). പടിവരെ എത്തിയിട്ടു കാണാൻ കഴിയാത്തതിൽ സങ്കടം തോന്നിയ നിമിഷങ്ങൾ. പതിനൊന്നു മണിയ്ക്കു നടയടയ്ക്കുമെങ്കിലും രാത്രി മുഴുവനും പൊന്നുപ്പതിനെട്ടാംപ്പടി കയറാൻ അനുവദിക്കുമായിരുന്നത് കൊണ്ട്, പതിനെട്ട് പടി കയറി തൊഴുത് അയ്യനെ കാണാൻ വടക്കേനടയിൽ വീണ്ടും ക്യൂ നിന്നു. രാവിലെ നാല് മണിയ്ക്ക് വീണ്ടും യേശുദാസിന്റെ സുപ്രഭാതത്തോടെ ശബരിഗിരി ഉണരുകയായി. തളർന്നിരുന്നെങ്കിലും സുപ്രഭാതം കേട്ടതോടെ എല്ലാ വേദനകളും മറന്ന് തിക്കിത്തിരയ്ക്കുന്ന ക്യൂവിൽ നിന്നു. കൂട്ടത്തിലെ എല്ലാവർക്കും സാക്ഷാൽ കലിയുഗവരദന്റെ ദർശനം മുപ്പത് സെക്കന്റുകളോളം കിട്ടി എന്നത് വലിയൊരു കാര്യം തന്നെയാണ്. ഉദ്ദിഷ്ടകാര്യസിദ്ധിയ്ക്കായി ഉപദൈവമായ ഗണപതിയുടെ കോവിലിൽ കെട്ടുന്ന മണി ഞങ്ങളിൽ മൂന്ന് പേർക്ക് കിട്ടി എന്നതും വളരെ സന്തോഷമുളവാക്കുന്നതായിരുന്നു. നെയ്യഭിഷേകത്തിനു ക്യൂ നിൽക്കാതെ അതിനായി പോകുന്ന സ്വാമിമാർക്ക് ഔട്ട്സോഴ്സ് ചെയ്ത് അരവണയും അപ്പവുമായി തിരിച്ച് മലയിറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ഗരീബ് രഥിലെ വൃത്തിയില്ലായ്മ(കാശ് കൂടുതൽ വാങ്ങിയിട്ടും സ്ലീപ്പർ ക്ലാസ്സിലുള്ള വൃത്തി പോലും എ.സി ത്രീ ടയർ കോച്ചിൽ ഇല്ല.), യാത്രയിൽ കണ്ട കേരളത്തിലെ പണിതീരാത്ത മേൽ‌പ്പാലങ്ങൾ, പമ്പയിൽ മുണ്ടും അടിവസ്ത്രങ്ങളും ഉപേക്ഷിക്കുന്ന സ്വാമിമാർ, യാതൊരു പാർക്കിങ്ങ് സെൻസുമില്ലാതെ പാർക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്ന വാഹനങ്ങൾ, കാശ് വാങ്ങിയിട്ടും വെള്ളവും വൃത്തിയുമില്ലാത്ത പമ്പയിലെ ടോയ്ലറ്റുകൾ, ക്യൂവിൽ നിന്ന് അടികൂടുന്ന മലയാളി സ്വാമിമാർ, അമ്പലത്തിൽ തുപ്പുന്ന ചില സ്വാമിമാർ, ഇങ്ങനെ ഒട്ടനവധി മനസ്സിനെ വിഷമിപ്പിക്കുന്ന അനുഭവങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും കേരളത്തിന്റെ സ്വന്തം ശകടമായ ആനവണ്ടിയിലെ സ്നേഹമുള്ള കണ്ട്ക്ടർമാരും ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം ഓടിക്കുന്ന ഡ്രൈവർമാരും, സഹൃദയരായ പോലീസുകാരും(ഇവരെ കണ്ടാൽ തോന്നും ഇവരൊന്നും പോലീസേ അല്ല എന്ന്), തളർന്ന് പരവശരായ അച്ഛൻ സ്വാമിമാരൊപ്പം തളർന്നിട്ടും യാതൊരു തളർച്ചയുമില്ലാതെ മലകയറുകയും ഇറങ്ങുകയും ചെയ്യുന്ന കൊച്ചു കൊച്ചു സ്വാമികളും, മാളികപ്പുറങ്ങളും എല്ലാം മനസ്സിനു കുളിരേകുന്ന കാഴ്ചകളായിരുന്നു.

രാവിലെ പത്ത് മണിയ്ക്ക് പമ്പയിൽ നിന്നു പുറപ്പെട്ടു. പാർക്കിങ്ങ് സ്ഥലമായ നിലയ്ക്കലിൽ ഉണ്ടായ ഗതാഗതക്കുരുക്ക് കാരണം നാല് മണിയോട് കൂടി മാത്രമാണ് കോട്ടയത്ത് എത്തിയത്. അവിടെ നിന്നാണ് തിരിച്ചുള്ള വോൾവോ ബസ്സ് ബുക്ക് ചെയ്തിരുന്നത്. അവിടെയുള്ള ഒരു ഫൈവ് സ്റ്റാർ ഹോട്ടലിൽ കയറി എല്ലാവരും നാരങ്ങാവെള്ളം ഓർഡർ ചെയ്ത് ടോയ്ലറ്റിൽ കയറി “കാര്യം സാധിച്ചു”, ആശ്വസിച്ചു. എറണാകുളത്തിനിപ്പുറം എവിടെയോ ഊൺ കഴിക്കാൻ ബസ്സ് നിർത്തിയതും ഒരു ജ്യൂസിൽ വിശപ്പൊതുക്കിയതും മാത്രമാണ് പിന്നീടുള്ള ഓർമ്മ. രാവിലെ എട്ട് മണിയ്ക്ക് ബാംഗ്ലൂർ എത്തിച്ചേർന്നു. ഇവിടെയുള്ള മഡിവാളയിലെ അയ്യപ്പക്ഷേത്രത്തിൽ മാലയൂരി എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞ് പിരിയുമ്പോൾ പതിനാറിലധികം മണിക്കൂർ ക്യൂവിൽ നിന്നത് കാരണം നടക്കാൻ ബുദ്ദിമുട്ട് അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും മനസ്സ് നിറയെ സന്തോഷമായിരുന്നു. ഫ്ലാറ്റിലെത്തി മാതൃഭൂമി തുറന്നപ്പോൾ ആ സന്തോഷത്തിനു അതിരുകൾ ഇല്ലാതായി. ആ ശനിയാഴ്ച്ച എന്തോ സ്പെഷ്യൽ ശനി ആയിരുന്നെത്രേ. ശനീശ്വരനെ ശനിയാഴ്ച്ച ദർശിക്കുന്നത് പുണ്യമാണ്. ഈ മണ്ഡലകാലത്തെ (അന്നുവരെയുള്ള)ഏറ്റവും തിരക്കേറിയ ദിവസമാണ് ഞങ്ങൾ എത്തിയത് എന്നിട്ടും നല്ല ദർശനം ഉണ്ടാ‍യത് അനുഷ്ഠിച്ച വ്രതശുദ്ധിയുടെ ഫലം തന്നെയെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. 

ഉത്സവപ്പിറ്റേന്ന്…

ഞാൻ: ആ, അമ്മാ പറയൂ. എന്തൊക്കെയുണ്ട് വിശേഷങ്ങൾ? ഇന്നലെ വിളിക്കാൻ സമയം കിട്ടിയില്ല.

അമ്മ: ഓ, അത് എപ്പോഴും അങ്ങനെ തന്നെയല്ലേ? നിനക്കെന്നാടാ സമയമുള്ളത്?

ഞാൻ: :-) അച്ഛൻ പോയോ? ദേഷ്യത്തിലാണോ? ഞാൻ നേരിട്ടു വിളിച്ചു സംസാരിച്ചോളാം. അപ്പോ ദേഷ്യം മാറിക്കോളും.

അമ്മ: ഹും. നാളെ ഇവിടെ ഹർത്താൽ ആണ്. അവൾക്ക് എക്സാമും.

ഞാൻ: ഓഹോ. എക്സാമോ? അപ്പോ അവളുടെ ക്ലാസ് തീർന്നോ?

അമ്മ: അത് ശരി, അപ്പോ ഞാൻ കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച വിളിച്ചപ്പോ പറഞ്ഞതൊന്നും കേട്ടിട്ടില്ല, അല്ലെങ്കിൽ ഓർമ്മയില്ല എന്ന് സാരം. ഹും

ഞാൻ: ഹേയ്, അല്ല, അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല. അവളെവിടെ എന്റെ പുന്നാരപെങ്ങൾ?

നാളെ ഹർത്താൽ ആണെങ്കിൽ എങ്ങനെ കോളേജിൽ പോവും? എക്സാം മിസ് ആവില്ലേ?

അമ്മ: അവളും ഫ്രണ്ട്സും കൂടി ഇന്ന് വൈകുന്നേരം ഹോസ്റ്റലിൽ പോവും

ഞാൻ: അതാണ്..ആതാണു. ഹോസ്റ്റലിൽ നിൽക്കാനുള്ള സൂത്രമാണിത്. അല്ലേ?

എന്നോട് പെർമിഷൻ ചോദിക്കണ്ടാ. അമ്മ തന്നെ നോക്കിയാൽ മതി.

അമ്മ: അല്ലെങ്കിലും നിന്റെ പെർമിഷൻ വേണ്ടാ എന്ന് ഇവിടെയിരുന്നു പറയുന്നുണ്ട്. ഹി ഹി.

ഞാൻ: ശരി, അമ്മയും മോളും കൂടി എന്ത് വേണേലും ആയ്ക്കോ. വേറെ വിശേഷങ്ങൾ?

അമ്മ: നീ അമ്പലത്തിലെ ഉത്സവത്തിനും തെയ്യത്തിനും വരുന്നുണ്ടോ?

ഞാൻ: ആഹ്..ഹും.. അതിപ്പോ.. എന്നാണത്?

അമ്മ: മെയ് 21,22,23,24. ഹും.

ഞാൻ: അപ്പോഴേക്കും ഞാൻ ബിസി ആവുമെന്ന് തോന്നുന്നു. ഒരു വർക്ക് വന്നിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ

തിരക്കിൽ ആവും. അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ വരാൻ ശ്രമിക്കാം.

അമ്മ: എനിക്കറിയാം. [അമ്മേ, ഏട്ടൻ വരില്ല അമ്മേ. ഏട്ടനു കുറച്ചിലും പരുങ്ങലും ഒക്കെയാ.

ഈ നാട്ടിൻ പുറത്തെ ആഘോഷത്തിനൊന്നും ഏട്ടൻ വരില്ല. ഏട്ടൻ സലിം കുമാർ ചതിക്കാത്ത ചന്തുവിൽ പറയുന്നത് പോലെയാ..ഹി ഹി]

[ഞാൻ കേൾക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് അവൾ അത് പറഞ്ഞത്. സലിം കുമാർ, ചതിക്കാത്ത ചന്തു? ഏതാ ഡയലോഗ്? ഓ.. “ജാഡ തെണ്ടി….”]

ഞാൻ: അമ്മേ, അവളോട് അധികം കളിക്കണ്ട എന്ന് പറ. എന്നെ ജാഡ തെണ്ടി എന്ന് വരെ അവൾ വിളിച്ചു. ആഹാ. എനിക്കങ്ങനെ ജാഡയൊന്നുമില്ല. പക്ഷെ വരാൻ ഒരു മടിയില്ലാതില്ല.

അമ്മ: നീ വാ. കുറേ വർഷങ്ങൾ ആയില്ലേ? കൃത്യം പറഞ്ഞാൽ നീ +2 കഴിഞ്ഞ് ഇവിടെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല.

ഡിഗ്രീ,പി.ജി,ജോലി 3+3=6+2=8 കൊല്ലം. 8കൊല്ലമായി നീ ഉത്സവത്തിനുണ്ടായിട്ട്.

അറിയാമോ? അച്ഛനും പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു “അവനൊന്നു വന്നു പോയ്ക്കൂടേ” എന്ന്.

ഇപ്രാവശ്യം വന്നേ പറ്റൂ. [അമ്മയുടെ ഫൈനൽ ഡിസിഷൻ ആയി.][ഹേയ്.. ഹൂ ഹൂ]

ഞാൻ: മാനേജരോട് ലീവ് അപ്രൂവ് ചെയ്യാൻ പറ്റുമോ എന്ന് ചോദിക്കണം. അവളോട് അധികം കിടന്ന് കൂവാതെ നാളേക്കുള്ള പരൂക്ഷക്ക് പഠിക്കാൻ പറയൂ.

അനിയത്തി: ആഹാ അത്രയ്ക്കായോ ? ഞാൻ എല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ടെടോ. താനാരുവാ?

ഞാൻ: നീ എന്തോ കൊണ്ട്രണം എന്ന് sms അയച്ചില്ലേ? അത് നമുക്ക് പിന്നെ ആലോചിക്കാം.

അനിയത്തി: അയ്യോ.. ഏട്ടാ പ്ലീസ്.. സോറി. ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല.

ഞാൻ: ഹി ഹി ഹി. ഡി, ഞാൻ പിന്നെ സംസാരിക്കാം,അല്ലെങ്കിൽ sms അയക്കാം. ഫ്രണ്ട്

വിളിക്കുന്നു.Bye sweetie, take care. ആഹ് പിന്നേയ് All the best for exam.

അനിയത്തി: താങ്ക്സ്. ഉത്സവത്തിന് വരാൻ നോക്ക്. പ്ലീസ്,പ്ലീസ്.. ബൈ, മിസ് യു..

കുറച്ചേധികം നേരമായോ? ഹേയ് ഇല്ല. STD കാൾ അല്ലേ, no probs. ഇവിടെ ISD വിളിച്ച് skype-ൽ കിട്ടിയ girlsനോട് സൊള്ളുന്ന വിരുതന്മാരുണ്ട്. ഓഫീസ് ഫോണിന്റെ ഗുണം ഇതൊക്കെയാണ്. 

www.irctc.co.in അടിച്ചപ്പോൾ അയൽക്കാരൻ ക്യുബിക്കിൾ നിന്ന് എത്തി നോക്കുന്നു.

“ഓ irctc, റിസർവേഷൻ ഇല്ലാതെ നാട്ടിൽ പോവില്ലല്ലോ.. ഏതാണ് AC-3,or sleeper?? ജാഡ തെണ്ടി. റിച്ച് ഫാമിലി ലോട്ട് ഓഫ് മണി..” ഹും.. ഒന്നിന്നും മറുപടി പറയാൻ നിന്നില്ല.

ഡാ.. നീ നാട്ടിലേക്ക് വരുന്നുണ്ടോ?

ഇല്ലെടാ.. എനിക്ക് ഒന്ന് രണ്ട് certification ഈ മാസം തന്നെ ചെയ്താൽ കൊള്ളാമെന്നുണ്ട്. നീ പോയി വാ.. മാനേജറോട് ഞാൻ സംസാരിക്കാം.

അത് നല്ലതാ. നീ സംസാരിച്ചാൽ ഒരു മാസം വരെ ലീവ് കിട്ടാൻ സാധ്യത ഉണ്ട്. പിന്നേയ് നീ എന്തിനാ ജാഡ തെണ്ടി എന്ന് വിളിച്ചത്?

ഹി ഹി.. ഞാൻ പോയി പുള്ളിയെ കണ്ടിട്ട് വരാം.

ഏന്താണ് എല്ലാവരും ഇങ്ങനെ പറയുന്നത്? കൺഫ്യൂഷനായല്ലോ? സാധാരണ IT-കാർ കാണിക്കുന്ന ഒന്നും തന്നെ ഞാൻ കാണിക്കാറില്ല. ഓഫീസിൽ പോവുമ്പോഴും വരുമ്പോഴും ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രശസ്തനായ എഴുത്തുകാരന്റെ [പ്രത്യേകിച്ചും ഇംഗ്ലീഷ്] ബുക്ക് തുറന്ന് പിടിച്ചിരിക്കുക [വായിക്കരുത്], ബാക്കിയുള്ളവരെ പഞ്ചപുച്ഛത്തോടെ നോക്കുക, കയ്യിലുള്ള ബ്ലാക്ക് ബെറി വെറുതെ ഇടക്കിടെ പുറത്തെടുക്കുക, വോൾവോ ബസ്സിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ പലപല ഭാഷകളിൽ ഉറക്കെ വർത്തമാനം പറയുക etc etc..[കക്ഷി മലയാളി ആണെങ്കിൽ ഈ സ്വഭാവങ്ങളിൽ ഒന്നോ രണ്ടോ തീർച്ചയായും കാണിച്ചിരിക്കും..അനുഭവം ഗുരു.] അങ്ങനെ കുറേയുണ്ട്. ഒരു ബ്ലോഗ് ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ കുറേ പോസ്റ്റുകൾ ഇടാൻ മാത്രമുണ്ട് ഒരു “ജാഡ തെണ്ടി” IT-കാരന്മാരുടെ സ്വഭാവ വിശേഷങ്ങൾ. ഇങ്ങനെയൊന്നുമല്ലല്ലോ ഞാൻ..പിന്നെ? why?? ദുഷ്ട്.. ലീവ് അപ്രൂവ് ആയിക്കിട്ടിയുടൻ തന്നെ യെശ്വന്ത്പുർ-കണ്ണൂർ നം.6517-നു റ്റിക്കറ്റ് ബുക്ക് ചെയ്തു. WL 38. You dont worry, അത് confirm ആവും.

A week later

2 മാസം മുമ്പ് നാട്ടിൽ പോയപ്പോൾ ഇത്രയും തിരക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല, റ്റിക്കറ്റ് ഓകെ ആയത് കൊണ്ട് പ്രശ്നമില്ല. മൊബൈലിൽ പാട്ട് കേട്ട് കിടന്നുറക്കം പിടിച്ച് വന്നപ്പോഴേക്കും ആരോ പിടിച്ചു കുലുക്കിയുണർത്തി. TTR വീണ്ടും. ലാസ്റ്റ് മിനിറ്റ് confirmation ആയത് കൊണ്ടാവണം വീണ്ടും ചെക്കിങ്ങ്. ഛെ..ഉറക്കം കളഞ്ഞു.

വെറുതെ കിടന്ന് ഓരോന്നു ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങി. ചെറുപ്പം മുതലേ യാത്ര ചെയ്യുന്നതാണ് ട്രെയിനിൽ. എത്രയെത്ര യാത്രകൾ, എത്രയെത്ര കഥാപാത്രങ്ങൾ. ഒരു ബ്ലോഗ് എഴുതണം. [സമയം കിട്ടണം] സമയമുണ്ടാക്കി എഴുതണം. പലതും കുത്തികുറിക്കാൻ പറ്റും. നാടും നാട്ടുകാരും കൂട്ടുകാരും എല്ലാം. അവരിൽ നിന്നൊക്കെ അകന്ന് നിന്നിരുന്ന 7-8 വർഷങ്ങൾ, ബാല്യം, മുത്തശ്ശി അങ്ങനെ അങ്ങനെ..

ഏതാണ് ബെറ്റർ? സ്കൂളിൽ ചോറു വെച്ചിരുന്നെങ്കിലും മഴയത്ത് കുട പിടിച്ച് വീടിനടുത്തുള്ള കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെ ഉണ്ണാൻ വന്നിരുന്നതോ[അപ്പോഴേ എനിക്ക് ജാഡയുണ്ടോ]..? നെൽകൃഷി സമയത്ത് ചെറിയ ചാലുകളിലൂടെ വെള്ളം വന്നിരുന്നതിൽ കടലാസ് തോണിയുണ്ടാക്കി കളിച്ചിരുന്നതോ? പാടത്ത് ഞാറു നടുമ്പോൾ ചെറിയച്ഛന്റെ ചീത്തയും കേട്ട് കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ഞാറു പണികാർക്ക് എറിഞ്ഞ് കൊടുത്തിരുന്നതോ? ഉത്സവ സമയത്ത് രാത്രിയിലുള്ള ഗാനമേളകൾക്കും മറ്റും, ലൈറ്റ് ഇല്ലാതെ തപ്പി പിടിച്ച് പോയിരുന്നതോ? അതോ… weekend ആയി എന്ന് അറിയിക്കുന്ന fridayകളിൽ dominos-ൽ പോയി മൂക്കറ്റം തിന്ന്, ഫ്രണ്ട്സിനു വെള്ളമടിക്കാൻ കമ്പിനി കൊടുക്കുന്നതോ? ശനിയാഴ്ച ഉച്ചയ്ക്കെഴുന്നേറ്റ് അൺലിമിറ്റഡ്-buffet കഴിച്ച് ക്ഷീണിച്ച് വീണ്ടും വന്ന് കിടന്നുറങ്ങുന്നതോ? ഞാറാഴ്ച രാവിലെ മാഗി ഉണ്ടാക്കി കഴിച്ച് surf-excel-ഉം ഡ്രെസ്സുകളുമായി മൽപ്പിടിത്തം നടത്തുന്നതോ? Priorities are very important in life..

വീട്ടിലെത്തിയത് മുതൽ ഒറ്റ പരിപാടിയേ ഉള്ളൂ, രാവിലെ നേരത്തേ 9:30-നു എണീറ്റ് കുളിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴേക്കും ഊണു റെഡിയാവും. ഊണ് കഴിച്ച് അമ്മയുമായി നാട്ടുപരദൂഷണങ്ങൾ ചോദിച്ചറിയുമ്പോഴേക്കും വൈകിട്ടത്തെ കാപ്പികുടി. അമ്മയുമായി ബന്ധുജനങ്ങളുടേയും നാട്ടുകാരുടേം പരദൂഷണം, അനിയത്തിയുമായി അടി, പടം കാണൽ, അച്ഛനുമായി വർക്ക് റിലേറ്റ്ഡ് ക്വറീസ്, കേരള രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകൾ അങ്ങനെ 2-3 ദിവസം പോയി. ഇനി ഉത്സവ ദിവസങ്ങൾ ആണ്. തൊട്ടടുത്ത വീടുകളിലെ കൂട്ടുകാരൊക്കെ ഗൾഫിലെ പൊരിവെയിലിൽ കിടന്ന് അദ്വാനിക്കുന്നവരാണ്. എല്ലാരും വരും. ചെറുപ്പത്തിൽ ഒരുമിച്ച് കളിച്ച് നടന്നവരൊക്കെ കല്യാണം കഴിച്ച് കുടുംബപ്രാരാഭ്ദങ്ങളുമായി നടക്കുന്നവരാണ് [അവർക്കൊക്കെ എന്ത് വേണേലും ആവാം ഗൾഫ് അല്ലേ ഗൾഫ്..നമ്മൾ വെറും IT..ജാഡയില്ലാത്ത IT …]

മുത്തശ്ശിയോടും അച്ഛനോടും ഒക്കെയുള്ള ബഹുമാനം കല്യാണമൊക്കെ കഴിച്ച പിള്ളേർസ് എന്നോടും, “നിങ്ങൾ എന്നാ വന്നതു?” “നിങ്ങളോ??? നീ എന്നോ അല്ലെങ്കിൽ പഴയപോലെ പേരോ വിളിച്ചാൽ മതി. എന്തോ പോലെ..” എല്ലാരും വരുന്നുണ്ടോ?

ഹും, എല്ലാരും try ചെയ്യുന്നുണ്ട് വരാൻ, എനിക്ക് നേരത്തേ ലീവ് കിട്ടി 2-3 മാസത്തേക്ക് [വിസ വീണ്ടും ശരിയാക്കണമെന്നർത്ഥം].

നിങ്ങൾ, അല്ല..നീ മാത്രമാണു ഉത്സവത്തിനൊന്നും ഇല്ലാതിരുന്നത്. എല്ലാരും ഉത്സവത്തിനെങ്കിലും വരാൻ നോക്കാറുണ്ട്. ഹും..

ഹേ, നമ്മുടെ ഉദയൻ വരുന്നുണ്ടോ?

“അവനു വരാൻ പറ്റുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. പോയിട്ടിപ്പൊ ഒന്ന്-ഒന്നര കൊല്ലമല്ലേ ആയിട്ടുള്ളൂ. വരുമ്പോ ഞാൻ അവനെ കണ്ടിരുന്നു, അവനു നല്ല സങ്കടമുണ്ട്. അവനു അവിടെ വല്യ താല്പര്യമില്ല. വരാൻ മാക്സിമം try ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞു ഞാൻ. നമ്പർ വേണോ? വിളിക്കുന്നോ?“

[പിള്ളേർസിനു വന്ന മാറ്റം ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ. ബസ് കണ്ടക്ടർ, കോൺക്രീറ്റ് പണിയൊക്കെ ചെയ്തിരുന്നവർ maximum,try etc ഇംഗ്ലീഷ് വാക്കുകൾ എടുത്ത് അമ്മാനമാടുന്നു. ഓ ഗോഡ്… ഞാൻ ജാഡതെണ്ടി തന്നെ..]

ഇല്ല. ഇപ്പോ വേണ്ടാ. ഞാൻ മൊബൈൽ എടുത്തിട്ടില്ല. പിന്നെ തന്നാൽ മതി. അവനെ ഇത്തവണ കാണാൻ പറ്റുമെന്ന് തോന്നുന്നു. നമുക്ക് അടിച്ചുപൊളിക്കാം.

മെയ് 21. പിറ്റേന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക്, അച്ഛന്റെ കൂടെ കസവിൻ കരയുള്ള, മലയാളത്തനിമയുള്ള വെള്ള കോടിയുടുത്ത് തെയ്യത്തിന് പോവുമ്പോഴും കൂട്ടുകാരെയൊക്കെ കണ്ടു. കുശലം പറയുന്നതിനിടയിൽ ഉദയനെ ചോദിക്കാൻ മറന്നില്ല. ഉദയൻ വരുന്നുണ്ട്. ഇന്നലെ രാത്രി അവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചിരുന്നത്രേ.നാളെ രാവിലെ ഇവിടെ എത്തും. ഉദയനും ഞാനുമാണ് പണ്ടുമുതലേ കൂട്ട്. രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസങ്ങൾ മാത്രമാണ് ഞങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള പ്രായവ്യത്യാസം. മാന്യൻ, എല്ലാകാര്യത്തിനും മുമ്പിൽ, അവരുടെ കുടുംബത്തിലെ എന്ത് ഫങ്ങ്ക്ഷനിനും ചുക്കാൻ പിടിക്കുന്നത് മൂപ്പരാണ്. വായാടി, ചിരിച്ച് കൊണ്ടേ ഇരിക്കും, എന്നെ എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരുടെ മുമ്പിൽ ആക്കും [എല്ലാം എന്റെ നേർ വിപരീതം]. ഞങ്ങൾ ഒന്നു മുതൽ പത്ത് വരെ ഒരുമിച്ച് സ്കൂളിൽ പോയവരാണ്. ആ ഒരു സ്നേഹം എപ്പോഴുമുണ്ട്. ഞാറ്റുവേല പോലെ വല്ലപ്പോഴും നാട്ടിൽ വന്നിരുന്നെങ്കിലും കാണാൻ പറ്റിയിട്ടേ ഇല്ല. അല്ലറ ചില്ലറ ജോലികളുമായി ഹാസ്സൻ,ഗുൽബർഗ, ബെൽഗാം, ചിത്രദുർഗ അങ്ങനെ അലയുകയായിരുന്നു പുള്ളി. പിന്നെ, പണ്ട് മുതലേ നാട്ടിൽ നിലനിൽക്കുന്ന ട്രെൻഡ് അനുസരിച്ച്, ഏതോ ഒരു അളിയൻ ശരിയാക്കിത്തന്ന വിസയിൽ അറബിനാട്ടിലേക്ക്. പോവുന്നതിനു മുമ്പും അവിടെ എത്തിയിട്ടും ഒന്ന് രണ്ട് തവണ വിളിച്ചിരുന്നു. ഹാ, എന്തായാലും വീട്ടിലെ ഹൈ കമാന്റിന്റെ ഉത്തരവ് പ്രകാരം വന്നപ്പോൾ ഒരു സുഖം തോന്നുന്നുണ്ട്. പഴയ കൂട്ടുകാരെ കാണുക, പഴയത് പോലെ [അല്ലെങ്കിലും] വർത്തമാനം പറഞ്ഞിരിക്കുക എല്ലാം ഒരു സുഖമാണ്. priorities are very important എന്ന് മനസ്സിലായി.

മെയ് 22. രാവിലെ 8 മണിക്ക് cnn-ibn news കണ്ടിരുന്ന അച്ഛൻ ഓടിക്കിതച്ച് upstairs-ലെ എന്റെ മുറിയിലെത്തി എന്നെ തട്ടിവിളിച്ചു. പതിവില്ലാത്ത സംഭവമായതിനാൽ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. എന്താ അച്ഛാ? എന്ത് പറ്റി? അച്ഛന്റെ മുഖത്ത് വല്ലാത്ത സങ്കടം നിഴലിക്കുന്നതായി തോന്നി. ഫ്ലാഷ് ന്യൂസ് "Air India Express Flight No.812 from dubai to mangalore crashed in mangalore.." എന്ത്? ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. താഴെയെത്തി TV-ൽ നോക്കുമ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്. ഈശ്വരാ.. ഇതിലല്ലേ? ഞാൻ അച്ഛനെ നോക്കി, അച്ഛൻ എന്നേയും.. മനസ്സ് അറിയാതെ പ്രാർത്ഥിച്ചു, ആ 8 survivors-ൽ ഉദയൻ ഉണ്ടാവണേ.. പുറത്ത് പോയി കാതോർത്തപ്പോൾ കരച്ചിലുകൾ ഉയരാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

ഒന്നിനും ഒരു ഉഷാറില്ല. 2-3 ദിവസമായി TV-യുടെ മുമ്പിൽ തന്നെയാണ്. എങ്ങോട്ടും പോവാൻ തോന്നുന്നില്ല. ഞങ്ങളെല്ലാവരേയും ഒരേ പോലെ നോക്കിയിരുന്ന അവന്റെ അച്ഛനെയും അമ്മയേയും ഒക്കെ എങ്ങനെ face ചെയ്യും? കത്തിക്കരിഞ്ഞതിനാൽ പല ബോഡികളും തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റുന്നില്ലത്രേ. DNA-test ചെയ്തിട്ട് വേണം ബോഡി identify ചെയ്യാൻ. അവന്റെ റിലേഷനിലുള്ള കൂട്ടുകാരെ കണ്ടപ്പോ അവർ പറഞ്ഞത്, ലീവ് കിട്ടാതെ ബോസ്സുമായി അടിയുണ്ടാക്കിയിട്ടാണ് 4 ദിവസത്തെ ലീവ് ഒപ്പിച്ചത് എന്നാണ്..ഈശ്വരാ..ലീവ് കിട്ടേണ്ടിയിരുന്നില്ല. മരണം മാടി വിളിച്ചാൽ എന്ത് ചെയ്യാനൊക്കും? വേണ്ട, ഒരുപിടി മാംസകഷ്ണമായി അവനെ എനിക്ക് കാണണ്ട. ആരേയും കാണണ്ട. “ അമ്മേ ഞാൻ ഇന്നു ഉച്ചയ്ക്കുള്ള സൂപ്പർഫാസ്റ്റിൽ തിരിച്ച് പോവാണ്[യാതൊരു ജാഡയുമില്ലാതെ..] വിഷമിക്കരുത്. എനിക്കിപ്പൊ ഇവിടെ എന്തോ ശ്വാസം മുട്ടുന്നു. പ്ലീസ്” ഒരു അമ്മ ഹൃദയത്തിനു എല്ലാം പെട്ടന്ന് മനസ്സിലാവും.. “നീ പോയ്ക്കോ”

ബാംഗ്ലൂർ സൂപ്പർഫാസ്റ്റിൽ കേറി ഇരിക്കുമ്പോൾ മനസ്സു നിറയെ അവ്യക്തമായ ചിന്തകളായിരുന്നു. വരേണ്ടിയിരുന്നില്ല. ഇവിടെ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ചിലപ്പൊ ഇത്രയും ഫീൽ ആവില്ലായിരുന്നു. Weekend-ഉം പിസ്സയും തുണിയലക്കലുമൊക്കെയായി കഴിഞ്ഞു കൂടിയാൽ മതിയായിരുന്നു….

ഒരു Novice ബ്ലോഗറിന്റെ ആത്മസംഘർഷങ്ങൾ [A serious post]

സമയം 10:58 PM

City Never Sleeps! എന്ന സിറ്റി ബാങ്കിന്റെ motto ഞങ്ങൾ താമസിക്കുന്ന ഭാഗത്ത് ആർക്കും അറിയാവുന്നതായി തോന്നിയിട്ടില്ല. എല്ലാവരും ഉറങ്ങി കഴിഞ്ഞെന്നു തോന്നുന്നു. രണ്ട് മൂന്ന് മണിക്കൂർ ആടിതിമിർത്ത മഴയുടെ ബാക്കിയെന്നോണം, അല്ലെങ്കിൽ മുടി വെട്ടുന്നതിനു മുമ്പായി ബാർബർ ചീറ്റിക്കുന്ന പോലെയുള്ള ചാറ്റൽ മഴത്തുള്ളികളുടെ ശബ്ദം മാത്രം പുറത്തു കേൾക്കാം. ഉറക്കം വരാത്തതു കൊണ്ട് പുറത്ത് പോയി natural sprayer-ൽ നിന്നുള്ള spray കൊണ്ടു. തിരുപ്പതി ഭഗവാന്റെ സന്നിധിയിൽ പോയി  മൊട്ടകൊടുത്ത് വന്നിട്ട് അധികമായിട്ടില്ലാത്തതിനാൽ മുടി കിളിർക്കാത്ത തലയിൽ ഒന്നോ-രണ്ടോ തുള്ളികൾ പതിച്ചപ്പോഴേ സംഗതി ഓർമ്മ വന്നു. ഈ ബ്ലോഗിലെ രണ്ടാമത്തെ പോസ്റ്റ് എഴുതണം. ഒന്നും തന്നെ റെഡിയായിട്ടില്ല.

സമയം 11:23 PM

Dulcolax Tablet കഴിച്ചിട്ട് വന്നു കിടന്നു [ടെൻഷൻ കുറയ്ക്കാനല്ല, വയറിളക്കാനുള്ളതാ]. 22 മിനിറ്റിൽ അധികമായി ബെഡ്ഡിൽ പുതച്ച് കിടക്കുന്നു. തിരുമൽ ദേവാ നാറ്റിക്കല്ലേ. ബ്ലോഗ് തുടങ്ങിയിട്ട് ഒറ്റ പോസ്റ്റേ ആയിട്ടുള്ളു. എന്നത്തേയും പോലെ പഴയ യാത്രകളോ, കാമുകികളോ, ഭാവി സ്വപ്നങ്ങളോ ഒന്നും തന്നെ തെളിയുന്നില്ല. എന്ത് പറ്റി? ഹാ! വല്ല പഴയ പൊളിഞ്ഞ പ്രണയകഥ ഇത്തിരി നിറവും സെന്റിയും സമം ചാലിച്ചെഴുതിയാൽ ബ്ലോഗ് വായിക്കുന്നവർ ഹാപ്പിയാവും. ഏറ്റവും മാർക്കറ്റ് ഉള്ള വിഷയങ്ങൾ ആണ് ചളിത്തമാശകളും, നൊസ്റ്റാൾജിക്ക് പ്രണയവും. പക്ഷെ ഒന്നും തന്നെ കിട്ടുന്നില്ല. ഇതാണോ മലയാള സിനിമ നേരിടുന്ന പ്രതിസന്ധി? .

അപ്പുറത്തെ രണ്ട് കട്ടിലുകളിലേക്ക് നോക്കി. രണ്ട് മാസത്തിനു ശേഷം നാട്ടിൽ പോയി ഇഷ്ട പ്രാണേശ്വരിയെ കണ്ട് തിരിച്ചു വന്നതിന്റെ “ക്ഷീണത്തിൽ“ കിടക്കുന്ന Mr.Kയും,  എന്റെ ഉറക്കം കളഞ്ഞതിൽ സന്തോഷിച്ച് കട്ടിൽ കണ്ടാൽ ശവമാവുന്ന Mr.G യെയും കണ്ടു.     “ Blessed is the person who is too busy to worry in day time and too sleepy to worry at night ”. ഭാഗ്യവാൻ‌മാർ.

സമയം 11:52 PM

ഒന്നുകൂടെ രണ്ടുപേരുടെയും കിടക്കയുടെ അടുത്ത് ചെന്ന് മുഖത്തോട് മുഖമടുപ്പിച്ച് ഉറങ്ങിയെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി [ഭാഗ്യം എണീറ്റില്ല, അല്ലെങ്കിൽ വെറുതെ തെറ്റിദ്ധരിച്ചേനേ…]. ബെഡ് റൂം വാതിൽ ചാരി കിച്ചനിലേക്കു ചെന്നു. കുറച്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് IT സ്വപ്നവുമായി ഉദ്യാനനഗരിയിലേക്ക് വണ്ടി കയറിയപ്പോൾ കൊണ്ട് വന്നതാണ് പഴയ കോളേജ് മാഗസിനുകളും മറ്റും. അതിലൊക്കെ എന്തെങ്കിലും കാണാതിരിക്കില്ല. അത് അങ്ങനെ തന്നെയോ അല്ലെങ്കിൽ ചില്ലറ മാറ്റങ്ങളോടെയോ കാച്ചിയാൽ അടുത്ത പോസ്റ്റായി. Vow! കിച്ചനു മുകളിലുള്ള ഷെൽഫുകളിൽ നിന്നും തപ്പിയെടുത്ത മാഗസിൻസിൽ കണ്ടത് നിരാശാജനകമായ കാഴ്ചകളാണ്. കന്നഡ, ഹിന്ദി, ഇംഗ്ലീഷ് ഇതിലൊക്കെയും കഥകളും, കവിതകളും, പൊടിക്കെകളും. പക്ഷെ മലയാളത്തിൽ ഒരെണ്ണം പോലുമില്ല. ഹോ…

ഇംഗ്ലീഷിലുള്ള ഒരു സാധനം വായിച്ചു, എവിടെ, ഞങ്ങളുടെ സ്റ്റാൻഡേർഡ് ഇല്ല. ഏതോ ഒരു William Wordsworth-ന്റെ കവിതകളെ കുറിച്ചാണ്. ച്ഛെ! സില്ലി സില്ലി ടോപ്പിക്സ്. ഇനി വല്ല സാഹിത്യകാരന്മാരുടെ സൃഷ്ടികളോ, വല്ല കൂതറ സിനിമാക്കഥയോ അടിച്ചു മാറ്റിയിട്ടാലോ? [എന്നിലെ Fake man ഉണർന്നു]. വേണ്ട, സാഹിത്യകാരന്മാരൊക്കെ വെറും അശ്ലീലങ്ങൾ ആധുനികം എന്ന പേരിൽ പടച്ച് വിടുമ്പോൾ, Prime Time Movies എന്ന് പറഞ്ഞ് എല്ലാ മലയാള ചാനലുകളിലും കൂതറ പടങ്ങൾ വരുന്നുണ്ട്. കള്ളി വെളിച്ചത്താവും. അത്യന്താധുനികം എന്ന് പറഞ് ആ പഴയ ശ്രീ.ജഗതിയുടെ സ്റ്റഫ്സ് വിട്ടാലോ? “ അപരാഹ്നത്തിന്റെ അനന്തപദങ്ങളിൽ ആകാശനീലിമ നോക്കി നോക്കി അവൻ നടക്കുന്നു. ഭീമനും യുധിഷ്ടിരനും സാധൂ ബീഡി കത്തിച്ചു. സീതയുടെ മാറുപിളർന്ന് രക്തം കുടിച്ചു ദുര്യോധനൻ. അമ്പലത്തിലെ കൽ‌വിളക്കുകൾ തെളിയുന്ന സന്ധ്യയിൽ അവൾ അവനോട് ആരാഞ്ഞു, ഇനിയും വരില്ലേ ഇതുവഴി ആനകളേയും തെളിച്ച് കൊണ്ട്?. കടൽ തീരത്തെ ഹോട്ടൽ മുറിയിൽ ഒരു ബ്ലാങ്കെറ്റിനടിയിൽ നഗ്നമായി കിടന്ന് കൊണ്ട് ചക്രവാളത്തിലേക്ക് മറയുന്ന ചെറുതോണികളെ നോക്കുന്ന അവന്റെ മാറിൽ വിരലോടിച്ച് അവൾ പതുക്കെ കാതിൽ ചോദിച്ചു ഈ അജ്മൽ അമീർ കസബ് ആരാ ചേട്ടാ?..“.  കൊള്ളാം സ്റ്റാൻഡേർഡ് ഉണ്ട്.

സമയം 12:49 AM

ഹേയ് വേണ്ട. സാഹിത്യത്തിന്റെ അതിപ്രസരമുള്ള ഇത്തരം പോസ്റ്റുകൾ കുറച്ച് കഴിഞ്ഞിടാം. വായനക്കാർ ആദ്യമാദ്യം തന്നെ സാഹിത്യസൃഷ്ടികൾ വായിച്ച് ഞെട്ടണ്ട. ടെൻഷൻ,നിരാശ എല്ലാം ഒത്ത് വന്നു. ഇതാണോ ഒരു തുടക്കക്കാരൻ ബ്ലോഗർ അനുഭവിക്കുന്ന ആത്മസംഘർഷം?. സമയം പിന്നേയും കുറേ കടന്നുപോയി. ഒരുപാട് നല്ല നല്ല ഐഡിയകൾ കടന്ന്പോയിരുന്നെങ്കിൽ എന്നാശിച്ചു. ഈ ബ്ലോഗുലകത്തിലെ മഹാന്മാരായ ബ്ലോഗർമാരെ [ബെർളിത്തരങ്ങൾ, കുമാരസംഭവങ്ങൾ etc etc..] കുറിച്ചോർത്തപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു മതിപ്പ് തോന്നി. എത്രയെത്ര പോസ്റ്റുകളാണ് ഇവർ ഇടുന്നത്. മലയാള സിനിമയിലെ പോലെ കഥാ ദാരിദ്ര്യമോ, ആശയദാരിദ്ര്യമോ ഇവർക്കൊന്നുമില്ല. സ്വന്തം ജീവിതാനുഭവങ്ങളിൽ നിന്നും ചുറ്റും കാണുന്നതിൽ നിന്നുമൊക്കെ പ്രചോദനമുൾക്കൊണ്ട് ഭാവനാപരമായി പലതും കുറിക്കുന്നു. സമ്മതിക്കണം.

സമയം 2:12 AM

ഏതൊരു മഹത്തായ കാര്യത്തിന്റേയും പിന്നിൽ അതിനായുള്ള ഒരു ചെറിയ ചുവട് വെപ്പുണ്ട് എന്ന മഹത്തായ കാര്യം മനസ്സിലാക്കിയപ്പോൾ മനസ്സിലെ കാർമേഘങ്ങൾ പതുക്കെ മായാൻ തുടങ്ങി, ആത്മസംഘർഷം പതുക്കെ പതുക്കെ ഇല്ലാതായി. “The distance is nothing; it is only the first step that is difficult.” “ഈ ലോകം ഞങ്ങളുടെ കണ്ണിലൂടെ” എന്ന ഞങ്ങളുടെ ബ്ലോഗ് title അന്വർത്ഥമാക്കുന്ന കുറേ പോസ്റ്റുകൾ എഴുതാൻ സാധിക്കണേ തിരുമൽ ദേവാ എന്നു പ്രാർത്ഥിച്ചു Laptop Shutdown ചെയ്ത് ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ വയറ്റിലെ “ഗുൽമൻ” പ്രശ്നമുണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

പെട്ടന്ന് വിട്ടാൽ വീടെത്താം...

സംഗീതം ഒരു മഹാസാഗരമാണ് എന്നു കേട്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ ഇതും ഒരു മഹാസാഗരമാണ് മോനേ മഹാസാഗരം. ഉദ്യാന നഗരിയുടെ മൂലേക്കു കഴിയുന്ന ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും മിക്കവാറും അല്ലെങ്കിൽ എല്ലായ്പ്പോഴും സമയം കൊല്ലാൻ വേണ്ടി, ശനി, ഞായർ തുടങ്ങി എല്ലാ ഒഴിവു ദിവസങ്ങളിലും പോകാറുണ്ട് ഈ മഹാസാഗരത്തിലേക്ക് ഒന്നു മുങ്ങികുളിക്കാൻ.

ഈ മഹാസാഗരത്തിന് ഒരു പ്രത്യേകത ഉണ്ട്, ഒരു മണിക്കൂർ കുളികൊണ്ട് ഒരാഴ്ച കൊണ്ട് ചെയ്യാവുന്ന മാക്സിമം പാപം കിട്ടും[Conditions Apply]. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒരു ദിവസം വെറുതെ കിട്ടുന്ന പാപം വാരിക്കൂട്ടാൻ വേണ്ടി മഹാസാഗരത്തിൽ കുളിക്കാൻ പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു.

പതിവുപോലെ ബസ് പാസ്സുമെടുത്ത് [32.ക] ബാക്കി തരാനുള്ള ചില്ലറ പാസ്സിന്റെ പിറകിൽ എഴുതിത്തന്ന കണ്ടക്ടറോട് അടിയുണ്ടാക്കി ചില്ലറയും മേടിച്ചു  കൃത്യം മഹാസാഗരത്തിനു മുമ്പിലുള്ള സിഗ്നലിൽ ചാടിയിറങ്ങി. BMTC ബസ്സിൽ യാത്രചെയ്യുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് കാശ്മീർ തീവ്രവാദികളുടെ വെടികൊണ്ട് മരിക്കുന്നതാണ് എന്ന് തോന്നാറുണ്ട്. പിന്നെ ഒരു കാറോ ബൈക്കോ വാങ്ങാനുള്ള സാമ്പത്തികശേഷിയില്ലാത്തത് കൊണ്ട് ഡ്രൈവറേം കണ്ടക്ടറേം ശപിച്ച്കൊണ്ട് വീണ്ടും കയറും അതിൽ.

എവിടെ ഒരു സാരിത്തുമ്പോ അതൊ ഒരു ചൂരിദാരിന്റെ തുമ്പോ കണ്ടാൽ ഞങ്ങളുടെ ‘ഇൻ-ബിൽട്ട് ഫങ്ക്ഷൻ’ കാൾ ചെയ്യപ്പെടും. തല റഡാർ പോലെ തിരിയും, ജന്മനാ ഉള്ള പ്രോബ്ലമാണ് കേട്ടോ. വലിയ കുഴപ്പമില്ലാത്ത പ്രോബ്ലമായത് കൊണ്ട് ചികിത്സിച്ചിട്ടില്ല ഇതുവരെ. ടേബിൾ ഫാൻ സിൻഡ്രം എന്നാണ് ഇതിനെ ഞങ്ങളുടെ തലമൂത്ത ചേട്ടൻ Mr.K വിശേഷിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്. അങ്ങനെ സിഗ്നലിൽ ബസ് നിർത്തിയപ്പോൾ തന്നെ ചാടിയിറങ്ങി. ഒരേ ഒരു ലക്ഷ്യം മഹാസാഗരം മാത്രം എന്ന മന്ത്രം ഉരുവിട്ടു കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ നടന്നു. 10 അടി നടന്നില്ല, അതിനു മുമ്പേ ഒരു സൈഡ് വലിവ് അനുഭവപ്പെട്ടു. ഹാ വെറുതേ അല്ല, വെള്ളേമ്മ പുള്ളിയുള്ള മിന്നുന്ന ചൂരിദാറുമിട്ടുകൊണ്ട് അതാ നിൽക്കുന്നു ഒരു ജലകന്യക. മഹാസാഗരത്തിലെ ആയിരക്കണക്കിന് ജലകന്യകകളിൽ ഒന്ന്. പോരേ മോനേ ദിനേശാ… പാപം No.1.

Mr.V യുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരി, Mr.Gയുടെ കണ്ണിൽ ഒരു തെളിച്ചം. ഞങ്ങൾ രണ്ടും പേരും മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി. ഹി ഹി ഹി.. കൊള്ളാമല്ലോടാ ജലകന്യക! ആ ശരീര വടിവ് നോക്കി വെള്ളമിറക്കി ഞങ്ങൾ നടന്നു തുടങ്ങി. മുന്നിൽ ആ സ്ലീവ് ലെസ്സ് റ്റൈറ്റ് ഫിറ്റിങ്ങ് ചൂരിദാറിൽ, ആ സന്ധ്യാ നേരത്തെ വെയിലിൽ നീന്തിത്തുടിച്ചു കൊണ്ടവളങ്ങനെ മുന്നോട്ടു പോയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഞങ്ങൾ പതിവുപോലെ ടേബിൾ ഫാൻ സിൻഡ്രം സഹിച്ചു കൊണ്ട് പിന്നാലെയും….ഇതാണ് മക്കളേ വെള്ളേമ്മ പുള്ളിയുള്ള മിന്നുന്ന ചൂരിദാറിന്റെ മായാജാലം. ആകെ ഒരു ജഗപൊഗ! കണ്ണ് മഞ്ഞളിക്കുന്നു, തൊണ്ട വരളുന്നു കൺട്രോൾ പോവുന്നു. എന്റെ പറശ്ശിനിക്കടവ് മുത്തപ്പാ… ശക്തി തരൂ..

ബസ് സ്റ്റോപ്പ് മുതൽ ഡെസ്റ്റിനേഷൻ വരെ തൊണ്ടവരണ്ടും ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചും ആ ജലകന്യകയുടെ പിന്നാലെ നടന്നു.

5 മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മഹാസാഗരത്തിനു മുന്നിലെത്തി ഞങ്ങൾ പകച്ചു നിന്നു[എന്നത്തേയും പോലെ] ടേബിൾ ഫാൻ സിൻഡ്രം ശക്തിപ്പെട്ടു. ഞങ്ങൾക്കു ആ ജലകന്യകയെ മിസ്സായി. സാരമില്ലാ. മില്ല്യൻ ഡോളർ ബേബ്സ് നീന്തിത്തുടിക്കുന്ന ഈ മഹാസാഗരത്തിൽ ഒരു ചള്ള് പെണ്ണിന് എന്തു കാര്യം? പത്ത് പൈസ ചിലവില്ലാതെ കണ്ണിനും മനസ്സിനും വ്യായാമം തരുന്ന ജ്വാലിയ്ക്ക്, വിൻഡോ ഷോപ്പിങ്ങ് എന്ന് ഓമനിപ്പേരിട്ടിട്ടുണ്ട് അതിന് സായ്പ്പിന്റെ ഫാഷയിൽ. ഞങ്ങൾ അത് വളരെ ഫക്തിയോട് കൂടി നിറവേറ്റുന്നു. 3 തട്ടുകളുള്ള ഈ മഹാസാഗരത്തിലെ ഓരോ സ്ഥലവും അറിയാം. നല്ല ഒരു സ്ഥലം നോക്കി നിൽപ്പുറപ്പിച്ചു. കീശയിൽ ഒരുപാട് കോയിൻസ് കരുതിയിട്ടുള്ളത് കൊണ്ട് അവിടെ കാണുന്ന ഒരു ഭണ്ഡാരവും വിടാതെ ഞങ്ങൾ കോയിൻ ഇട്ടു. ബാച്ചിലേർസ് പുണ്യസ്ഥലമായി കരുതുന്ന [ചില മാരീഡ് ബാച്ചിലേർസും]ഇവിടം മുഴുവനും ഭണ്ഡാരങ്ങൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞതാണ്. ഒപ്പം ഹിമാലയത്തിലെ കുളിരും അനുഭവപ്പെടും. നോക്കെത്താദൂരത്തോളം പരന്നും പൊന്തിയും ചെരിഞ്ഞും കിടക്കുന്ന മലനിരകളും താഴ്വാരങ്ങളും, എല്ലാം ഒരു ഇല്ല്യൂഷൻ. ഭഗവാൻ തേരി മായ…വത്സാ enter @ your own risk.

അങ്ങനെ നയനമനോഹരങ്ങളായ പല കാഴ്ചകളും കണ്ട് നേർച്ചയും ചെയ്ത് ഭണ്ഡാരത്തിൽ പൈസയുമിട്ട്, വടക്കേ ഇൻഡ്യയിൽ നിന്നും ഇറക്കുമതി ചെയ്തിട്ടുള്ള നല്ല പഞ്ചാബി ജലകന്യകമാരേയും കണ്ട് നടക്കുമ്പോൾ മുന്നിലതാ ആ വെള്ളേമ്മ പുള്ളിയുള്ള മിന്നുന്ന ചൂരിദാർ അങ്ങനെ കാർ പാർക്കിങ്ങിന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങുന്നു. ചൂരിദാർ തിരിഞ്ഞു നോക്കി, ചുണ്ടിൽ ഒരു കള്ളച്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നോ എന്നൊരു സംശയം. പോരേ മോനേ പൂരം. മനസ്സിൽ തുരുതുരാ എന്നു ഒരു ഗ്യാപ്പും ഇല്ലാതെ ലഡ്ഡു പൊട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവൾ ഒരു മൂലേക്കു നിൽക്കുന്ന ഹോണ്ട സിറ്റി ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. ഞങ്ങൾ സെക്യൂരിറ്റിയുടെ അടുത്ത് നിൽപ്പുറപ്പിച്ചു. സിറ്റിയുടെ ഡ്രൈവർ സീറ്റിന്റെ പവർ വിൻഡോ തുറക്കപ്പെട്ടു. വളരെ ഉച്ചത്തിൽ കൊടുങ്ങല്ലൂരമ്മയുടെ അമേരിക്കൻ ഭക്തനായ Eminem ന്റെ ഇംഗ്ലീഷ് ഭരണിപ്പാട്ട് കേൾക്കാമായിരുന്നു. പാട്ടിന്റെ കൂടെ നമ്മുടെ രാഷ്ട്രപിതാവിന്റെ തലയുള്ള കുറച്ച് ആയിരത്തിന്റെ ചുവന്ന നോട്ടുകൾ പുറത്ത് വന്നു. അവളത് മേടിച്ച് എണ്ണിനോക്കി ബാഗിൽ വെച്ചു. ഒരക്ഷരം പോലും പറയാതെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ഞങ്ങളെ നോക്കി ഒരു 70mm ചിരിയും തന്നു. ഹോണ്ട സിറ്റി ഞങ്ങളുടെ മുന്നിലൂടെ ചീറിപ്പാഞ്ഞ് പോയപ്പോഴാണ് ബോധം വന്നത്. ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോൾ അതാ വരുന്നു ഒരു ഓപ്പൺ BMW വിന്റെ മുൻ സീറ്റിൽ വലിയ Rayban കണ്ണടയും വെച്ച് ആ വെള്ളേമ്മ പുള്ളിയുള്ള മിന്നുന്ന ചൂരിദാർ ഇരിക്കുന്നു. ഡ്രൈവർ ചുള്ളന്റെ കൈ ഗിയറിന്റെ മേലേ അല്ല പക്ഷെ അവളുടെ വലത്തേ കാലിന്മേലേ. BMW പറത്തിപോയ പൊടി തെളിയാൻ 2 മിനിറ്റെടുത്തു.

വളരെ വിലപ്പെട്ട ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി.  പെട്ടന്ന് വിട്ടാൽ റൂമിൽ പോയി കഞ്ഞി കുടികുടിക്കാം. കാരണം നേരം 9 നോട് അടുത്തിരുന്നു. കോരന് കഞ്ഞി കുമ്പിളിൽ തന്നെ മോനേ കുമ്പിളിൽ തന്നെ..